Ropień zagardłowy

Abstrakt Cytowania 0.

Ropień na szyi

Autorzy 4 Maciej Sikora dr hab. Marcin Sielski. Agata Stąpor.

Ropień zagardłowy (łac. abscessus retropharyngeus) to ropień tkanek miękkich przestrzeni zagardłowej. Może przebiegać w formie ostrej lub przewlekłej. Ostry ropień zagardłowy dotyczy tylko małych dzieci i obecnie występuje rzadko.

Ostra postać ropnia zagardłowego występuje głównie u niemowląt lub dzieci i zwykle jest powikłaniem bakteryjnego zakażenia umiejscowionego w obrębie nosogardłamigdałkówzatok przynosowych lub ucha środkowego. Powstaje w wyniku zropienia węzłów chłonnych zagardłowych. Objawia się trudnościami w połykaniugorączką i powiększeniem szyjnych węzłów chłonnych.

Może prowadzić do znacznego upośledzenia drożności górnych dróg oddechowych a nawet niewydolności oddechowej [1].

Podczas badania fizykalnego stwierdza się uwypuklenie tylnej ściany gardła. Strona główna Lista wszystkich tagów… ropień zagardłowy. Sortuj wg najnowsze najstarsze nazwa A-Z nazwa Z-A liczba wyświetleń rosnąco liczba wyświetleń malejąco.

Filmy 0. Obrazy 2.

Ropień węzła chłonnego pachwiny

Ropień zagardłowy Michael Hawke Specjalizacja: Otorynolaryngologia. Niestety szybkie dostrzeżenie nacieków z tylnej strony gardła jest dość trudne, z jednej strony ze względu na głębokie ulokowanie zmian ogniskowych, z drugiej na brak ich zewnętrznej manifestacji.

Objawami wskazującymi na ropień zagardłowy są uwypuklenie tylnej ściany gardła w badaniu laryngologicznym, powiększenie węzłów chłonnych szyjnych, ból gardła, problemy z połykaniem, gorączka i dreszcze, a także dane z wywiadu — przebyta uprzednio infekcja górnych dróg oddechowych. Jednak dla uzyskania pełnego obrazu konieczne jest rozszerzenie diagnostyki o badania obrazowe — głównie tomografii komputerowej TK z kontrastem.

Leczenie ropnia zagardłowego ostrego przebiega inaczej niż leczenie ropnia przewlekłego.

Ropień węzła chłonnego szyi

W pierwszym przypadku terapia zwykle przebiega dwutorowo, łącząc zabieg chirurgiczny z antybiotykoterapią. Nacięcie przeprowadza się zwykle od strony jamy ustnej aż do uzyskania treści ropnej, którą odprowadza się przy pomocy drenażu. Następnie kieruje się uzyskany materiał do badania mikrobiologicznego, pozwalającego określić jakie bakterie są przyczyną zakażenia i dobrać odpowiedni antybiotyk.

Najczęściej za ropnie przy- i zagardłowe odpowiedzialne są szczepy gronkowca złocistego Staphylococcus aureus lub paciorkowca beta-hemolizującego Streptococcus pyogenes. U dziecka wykonano nacięcie i drenaż zmiany oraz zastosowano 2-tygodniowy cykl antybiotykoterapii.

Ropień zagardłowy: przyczyny, objawy, leczenie | Tantum Verde

Leczenie zakończyło się sukcesem. Wnioski: Przedstawiony opis przypadku dowodzi, że uniknięcie zagrażających życiu powikłań zależy w dużej mierze od wczesnego rozpoznania i podjęcia niezbędnych interwencji. Oświadczam, że posiadam prawo wykonywania zawodu lekarza i jestem uprawniony do otrzymywania specjalistycznych informacji medycznych.

Chcę zapoznać się z informacją z serwisu.